Restrukturyzacja – co to jest i jakie są jej rodzaje?

Co to jest restrukturyzacja?

Restrukturyzacja to proces zmian w strukturze finansowej, operacyjnej lub organizacyjnej przedsiębiorstwa, którego celem jest poprawa jego kondycji i uniknięcie ogłoszenia upadłości. Pojęcie to funkcjonuje w dwóch znaczeniach, które warto rozróżnić już na starcie.

Restrukturyzacja w wąskim znaczeniu to formalne postępowanie sądowe uregulowane w ustawie z dnia 15 maja 2015 roku, Prawo restrukturyzacyjne, która weszła w życie z początkiem 2016 roku. Ustawa ta przewiduje cztery konkretne tryby postępowania, prowadzone pod nadzorem sądu, z udziałem wierzycieli, doradcy restrukturyzacyjnego oraz, w zależności od trybu, nadzorcy sądowego lub zarządcy. Kluczowym elementem każdej formalnej restrukturyzacji jest układ, czyli porozumienie zawarte między dłużnikiem a wierzycielami dotyczące spłaty zobowiązań. Może ono przewidywać odroczenie terminu płatności, rozłożenie długu na raty, częściowe umorzenie zobowiązań lub konwersję wierzytelności na udziały czy akcje w firmie.

Restrukturyzacja w szerokim znaczeniu obejmuje dowolne działania naprawcze podejmowane przez firmę, niekoniecznie w ramach procedury sądowej. Może to być zmiana modelu biznesowego, redukcja kosztów operacyjnych, renegocjacja warunków z dostawcami czy przebudowa struktury zatrudnienia. Tego typu restrukturyzacja nie wymaga wniosku do sądu ani udziału nadzorcy, choć często odbywa się równolegle z formalnym postępowaniem.

Przedsiębiorcy najczęściej mylą te dwa znaczenia i przez to, nieświadomi możliwości jakie daje restrukturyzacja przedsiębiorstwa, zwlekają z decyzją o jej wdrożeniu. Oczywiście firma może prowadzić działania restrukturyzacyjne we własnym zakresie na długo zanim sytuacja finansowa uzasadni złożenie formalnego wniosku, a im wcześniej to zrobi, tym większe ma pole manewru. Tam, gdzie sytuacja staje się jednak głęboko „podbramkowa” pomóc może często już tylko postępowanie restrukturyzacyjne przed sądem.

Restrukturyzacja a upadłość, czym się różnią

Restrukturyzacja i upadłość to dwa odrębne postępowania regulowane różnymi ustawami, choć obie wywodzą się z tej samej gałęzi prawa. Podstawowa różnica dotyczy celu.

Celem restrukturyzacji jest uniknięcie ogłoszenia upadłości i umożliwienie firmie dalszego funkcjonowania poprzez zawarcie układu z wierzycielami. Upadłość natomiast prowadzi zwykle do likwidacji majątku dłużnika i zaspokojenia roszczeń wierzycieli w drodze sprzedaży aktywów firmy, co w praktyce oznacza koniec działalności.

Restrukturyzację może rozpocząć przedsiębiorca, który jest już niewypłacalny, ale również taki, który jest dopiero zagrożony niewypłacalnością. To istotna różnica, ponieważ upadłość ogłasza się wyłącznie wobec dłużnika faktycznie niewypłacalnego, czyli takiego, który zgodnie z Prawem upadłościowym utracił zdolność do spłaty wymagalnych zobowiązań. Restrukturyzacja daje więc firmie szansę na działanie zanim sytuacja stanie się nieodwracalna.

Warto dodać, że polskie prawo dopuszcza złożenie jednocześnie wniosku o restrukturyzację i wniosku o upadłość. W takiej sytuacji sąd w pierwszej kolejności rozpoznaje wniosek restrukturyzacyjny, ponieważ dąży do zachowania przedsiębiorstwa i jego dalszego funkcjonowania. Dopiero gdy uzna, że układ z wierzycielami byłby dla nich niekorzystny, przechodzi do rozpatrywania wniosku o upadłość.

Z perspektywy wierzycieli różnica jest równie wyraźna. W postępowaniu upadłościowym wysokość i termin spłaty zależą od tego, ile uda się uzyskać ze sprzedaży majątku dłużnika, co często oznacza zaspokojenie na bardzo niskim poziomie. W postępowaniu restrukturyzacyjnym wysokość i harmonogram spłaty są precyzyjnie ustalone w układzie, a dłużnik jest zobowiązany się ich trzymać. 

Jakie są rodzaje restrukturyzacji?

Rodzaje restrukturyzacji można podzielić na dwie grupy, które w praktyce się przenikają. Pierwsza dotyczy charakteru wprowadzanych zmian, druga to cztery formalne postępowania przewidziane w Prawie restrukturyzacyjnym.

Ze względu na charakter zmian wyróżnia się kilka rodzajów restrukturyzacji. Restrukturyzacja finansowa obejmuje zmianę struktury zadłużenia, renegocjację warunków z wierzycielami i poprawę płynności finansowej. Restrukturyzacja operacyjna koncentruje się na optymalizacji bieżącej działalności, czyli redukcji kosztów, zmianach w procesach produkcyjnych czy logistyce. Restrukturyzacja organizacyjna dotyczy struktury zarządzania i podziału kompetencji w firmie. Restrukturyzacja własnościowa wiąże się z przekształceniami w strukturze właścicielskiej, na przykład przy fuzjach czy przejęciach. Osobno wymienia się też restrukturyzację strategiczną i rozwojową, które zamiast ratowania firmy w kryzysie skupiają się na długoterminowym wzroście konkurencyjności.

W praktyce rzadko mamy do czynienia z jednym czystym typem restrukturyzacji. Z moich obserwacji wynika, że firmy, które przechodzą wyłącznie restrukturyzację finansową bez towarzyszących zmian operacyjnych, znacznie częściej wracają do tych samych problemów po zakończeniu układu. Zmiana warunków spłaty długu bez naprawienia przyczyny, która do zadłużenia doprowadziła, daje efekt tymczasowy.

Restrukturyzacja zadłużenia, którą warto tu wymienić osobno, polega na zmianie warunków spłaty istniejących zobowiązań tak, żeby dopasować je do bieżących możliwości finansowych firmy. W praktyce oznacza to najczęściej renegocjację harmonogramu rat, refinansowanie części długu w innej instytucji lub przekształcenie zobowiązania w kapitał własny przedsiębiorstwa poprzez konwersję wierzytelności na udziały lub akcje. To działanie może być elementem szerszego postępowania restrukturyzacyjnego, ale równie dobrze bywa prowadzone poza sądem, w drodze bezpośrednich negocjacji z bankiem czy innym wierzycielem.

Druga grupa to cztery formalne postępowania restrukturyzacyjne uregulowane w ustawie. Różnią się one przede wszystkim poziomem sformalizowania, zakresem ochrony przed egzekucją oraz stopniem zaangażowania sądu. Tu też można wyróżnić dwie grupy: restrukturyzację otwieraną na podstawie umowy z doradcą restrukturyzacyjnym oraz restrukturyzacje otwierane na skutek wniosku do sądu.

Poniżej opisuję skrótowo poszczególne rodzaje postępowań restrukturyzacyjnych ale warto już w tym miejscu podkreślić, że wszystkie one są zniuansowane i skrupulatne ich przedstawienie znacznie przekraczałoby sensowną długość wpisu.

Postępowanie o zatwierdzenie układu

To najmniej sformalizowany i obecnie najczęściej wybierany tryb restrukturyzacji. Jego charakterystyczną cechą jest pozasądowy charakter na początkowym etapie. Dłużnik samodzielnie wybiera nadzorcę układu, zachowuje pełną kontrolę nad majątkiem firmy, a sąd angażuje się dopiero na końcowym etapie, zatwierdzając już zawarty układ.

Warunkiem skorzystania z tego trybu jest to, aby suma wierzytelności spornych nie przekraczała 15 procent całkowitej sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem. To postępowanie sprawdza się najlepiej wtedy, gdy firma ma stosunkowo uporządkowaną sytuację z wierzycielami i potrzebuje przede wszystkim czasu na wynegocjowanie nowych warunków spłaty, a nie głębokiej zmiany organizacyjnej.

Popularne PZU w wariancie z ochroną majątku (czyli z dokonaniem obwieszczenia o ustaleniu dnia układowego) może być stosowane raz na dziesięć lat, przez co nawet ten instrument powinien być rozpatrywany z ostrożnością, po dokładnej analizie sytuacji danego przedsiębiorcy.

Przyspieszone postępowanie układowe

Ten tryb jest ukierunkowany na szybsze i mniej sformalizowane podejście do restrukturyzacji w porównaniu z klasycznym postępowaniem układowym. Od dnia otwarcia postępowania dłużnik zyskuje ochronę przeciwegzekucyjną, choć z wyjątkiem majątku zabezpieczonego hipotecznie i rejestrowo.

Podobnie jak w postępowaniu o zatwierdzenie układu, warunkiem jest nieprzekraczanie 15 procent spornych wierzytelności. Do przyjęcia układu potrzebna jest zgoda wierzycieli dysponujących co najmniej dwiema trzecimi sumy wierzytelności. Zarządzanie majątkiem pozostaje w rękach dłużnika, ale czynności przekraczające zwykły zarząd wymagają zgody nadzorcy sądowego.

Warto odnotować, że ochrona przeciwegzekucyjna nie jest już tak szeroka jak w postępowaniu o zatwierdzenie układu i dotyczy tylko wierzytelności, które do układu wchodzą. Jednocześnie wierzyciel hipoteczny może kontynuować egzekucję z ograniczeniem do przedmiotu zabezpieczenia.

Postępowanie układowe

To rozwiązanie dla przedsiębiorców, u których poziom spornych wierzytelności przekracza próg 15 procent, a więc nie kwalifikują się do dwóch poprzednich, szybszych trybów. Postępowanie to jest mniej sformalizowane niż sanacyjne, ale wymaga już powołania tymczasowego nadzorcy sądowego już na etapie jego otwarcia.

Uważam, że to właśnie ten tryb jest najczęściej niedoceniany przy pierwszym kontakcie z tematem restrukturyzacji, ponieważ w internecie dominują opisy dwóch szybszych postępowań. Tymczasem dla firm z bardziej skomplikowaną strukturą zadłużenia, gdzie negocjacje z wierzycielami wymagają więcej czasu, to właśnie postępowanie układowe daje realną przestrzeń na wypracowanie trwałego rozwiązania, a nie tylko doraźnej ochrony.

Postępowanie sanacyjne

To najbardziej zaawansowany i najsilniej sformalizowany rodzaj postępowania restrukturyzacyjnego, przeznaczony dla firm wymagających głębokich zmian i dłuższego czasu na ich wdrożenie. Od dnia otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik uzyskuje pełną ochronę przeciwegzekucyjną.

W ramach działań sanacyjnych możliwe jest wprowadzenie zmian, których nie da się przeprowadzić w pozostałych trybach, w tym redukcja zatrudnienia, sprzedaż zbędnych aktywów czy odstąpienie od niekorzystnych umów z kontrahentami. Majątek dłużnika z dniem otwarcia postępowania staje się masą sanacyjną i co do zasady przechodzi pod kontrolę zarządcy powołanego przez sąd, choć w niektórych przypadkach zarząd może pozostać przy dłużniku pod nadzorem zarządcy.

To postępowanie wybierają zwykle firmy, które wcześniej próbowały już poprawić sytuację własnymi siłami i wyczerpały proste rozwiązania, a mimo to zadłużenie nadal rośnie. Ze względu na szeroki zakres dostępnych działań sanacyjnych oraz pełną ochronę przeciwegzekucyjną, ten tryb daje firmie najwięcej czasu na wdrożenie zmian, ale kosztem największej ingerencji w sposób zarządzania przedsiębiorstwem spośród wszystkich czterech trybów.

Kto może skorzystać z restrukturyzacji?

Z restrukturyzacji mogą skorzystać praktycznie wszyscy przedsiębiorcy, od jednoosobowych działalności gospodarczych, przez spółki cywilne i handlowe, po rolników. Warunkiem jest spełnienie dwóch kryteriów: firma musi być niewypłacalna albo zagrożona niewypłacalnością, a jednocześnie musi mieć zdolność do regularnego pokrywania kosztów samego postępowania.

W praktyce sąd bierze pod uwagę trzy sytuacje kwalifikujące do restrukturyzacji. Pierwsza to brak zdolności do bieżącego regulowania zobowiązań. Druga to zaległości finansowe przekraczające trzy miesiące. Trzecia to sytuacja, w której suma długów przewyższa wartość majątku firmy przez okres dłuższy niż dwa lata. Sąd może też odmówić otwarcia postępowania, jeżeli uzna, że skutkiem restrukturyzacji byłoby pokrzywdzenie wierzycieli, dlatego samo złożenie wniosku nie gwarantuje jeszcze rozpoczęcia procesu.

Sygnałów ostrzegawczych, które powinny skłonić przedsiębiorcę do rozważenia restrukturyzacji, jest kilka. Najbardziej wyraźne to narastające opóźnienia w płatnościach wobec kontrahentów i pracowników, spadek rentowności sprzedaży, konieczność ograniczania inwestycji rozwojowych na rzecz bieżących zobowiązań oraz rosnąca liczba postępowań egzekucyjnych wszczynanych przez wierzycieli. Im wcześniej firma zareaguje na te sygnały, tym szerszy ma wybór dostępnych trybów postępowania.

Warto rozróżnić przy tym dwie sytuacje, które w praktyce często się mylą. Restrukturyzacja opisana w tym artykule dotyczy firm, czyli podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Osoby fizyczne nieprowadzące działalności mają do dyspozycji odrębną procedurę, czyli upadłość konsumencką, która rządzi się innymi zasadami i nie jest tożsama z restrukturyzacją przedsiębiorstwa. Podobnie restrukturyzacja kredytu bankowego, czyli zmiana warunków spłaty pojedynczego zobowiązania na wniosek klienta banku, to zupełnie inna procedura niż formalne postępowanie restrukturyzacyjne opisane w Prawie restrukturyzacyjnym. 

Jak przebiega restrukturyzacja firmy krok po kroku?

Cały proces restrukturyzacji, od pierwszej rozmowy z doradcą do zatwierdzenia układu przez sąd, trwa zwykle kilka miesięcy, w zależności od wybranego trybu i skali problemów firmy. Poniżej opisujemy sześć etapów, przez które przechodzi każda firma decydująca się na formalną restrukturyzację.

Krok 1: Ustalenie stanu faktycznego i diagnoza rzeczywistej sytuacji finansowej firmy

Zanim podejmiemy jakąkolwiek decyzję, potrzebujemy twardych danych, a nie przeczucia, że coś jest nie tak. Bez rzetelnej diagnozy trudno dobrać właściwy tryb postępowania, a błędny wybór na tym etapie potrafi wydłużyć cały proces o wiele miesięcy. Dlatego pierwszym krokiem jest przygotowanie pełnego obrazu finansów firmy, obejmującego strukturę kosztów, przepływy pieniężne, wykaz aktywów i zobowiązań oraz listę wierzycieli wraz z wysokością i terminami wymagalności długów. Najczęstszy błąd na tym etapie to zaniżanie skali problemu, żeby uniknąć trudnej rozmowy z zarządem czy wspólnikami. Rzetelna diagnoza czasem oznacza przyznanie, że sytuacja jest gorsza niż zakładano, ale to jedyny sposób, żeby dobrać skuteczne rozwiązanie.

Krok 2: Wybór doradcy restrukturyzacyjnego

Restrukturyzacja formalna wymaga udziału licencjonowanego doradcy restrukturyzacyjnego, który w zależności od trybu postępowania pełni funkcję nadzorcy układu, nadzorcy sądowego lub zarządcy. Wybierając warto sprawdzić licencję doradcy w Krajowym Rejestrze Zadłużonych i zapytaj o dotychczasowe doświadczenie w prowadzeniu postępowań w danej branży. Doradca zaproponowany przez pierwszą znalezioną kancelarię niekoniecznie jest najlepszym wyborem do Twojej sytuacji. W mojej praktyce sprawdziło się porównanie co najmniej dwóch ofert, ponieważ podejście do trudnych negocjacji z wierzycielami różni się znacząco między specjalistami.

Krok 3: Wybór odpowiedniego trybu postępowania

To decyzja, która determinuje cały dalszy przebieg procesu, więc warto poświęcić jej tyle czasu, ile potrzeba. Razem z doradcą porównajmy cztery dostępne tryby pod kątem poziomu spornych wierzytelności, potrzebnego zakresu ochrony przed egzekucją oraz skali koniecznych zmian w firmie. Jeśli sporne wierzytelności nie przekraczają 15 procent, masz do wyboru dwa szybsze tryby. Jeśli firma wymaga głębokiej reorganizacji i utraty pełnej kontroli nad majątkiem, rozważ postępowanie sanacyjne. Wybór najszybszego trybu tylko dlatego, że brzmi najprościej, bywa błędem, jeśli firma faktycznie potrzebuje głębszych zmian operacyjnych, na które szybsze postępowania nie dają czasu.

Krok 4: Przygotowanie planu restrukturyzacyjnego

Plan restrukturyzacyjny to dokument, który pokazuje sądowi i wierzycielom, jak firma zamierza wyjść z kryzysu i spłacić zobowiązania. Plan powinien zawierać opis przyczyn trudnej sytuacji, proponowane działania naprawcze w obszarze finansów, operacji i organizacji, harmonogram wdrożenia oraz prognozę finansową pokazującą zdolność firmy do wykonania układu. Plan zbyt ogólnikowy, bez konkretnych liczb i terminów, obniża wiarygodność propozycji w oczach wierzycieli i sądu. Unikać warto też planu opartego wyłącznie na redukcji kosztów bez wskazania, skąd firma weźmie środki na dalszy rozwój.

Krok 5: Przeprowadzenie negocjacji i głosowania nad układem

To etap, w którym firma przedstawia wierzycielom propozycje układowe i stara się uzyskać ich akceptację. Propozycje mogą obejmować odroczenie terminu spłaty, rozłożenie długu na raty, częściowe umorzenie zobowiązań lub konwersję długu na udziały. W zależności od trybu, do przyjęcia układu potrzebna jest zgoda większości wierzycieli dysponujących odpowiednią częścią sumy wierzytelności, najczęściej co najmniej dwiema trzecimi. Transparentna i regularna komunikacja z wierzycielami zwiększa szanse na akceptację układu znacznie bardziej niż sama atrakcyjność finansowa propozycji. Wierzyciele, którzy czują się informowani na bieżąco, rzadziej głosują przeciwko układowi nawet przy mniej korzystnych warunkach spłaty.

Krok 6: Wdrożenie planu i monitoring postępów

Zatwierdzenie układu przez sąd nie kończy procesu restrukturyzacji, dopiero go rozpoczyna w praktycznym wymiarze. Firmy, które traktują zatwierdzenie układu jako koniec problemów i wracają do wcześniejszych nawyków zarządczych, najczęściej ponownie wpadają w kłopoty finansowe po kilku latach. Sukces restrukturyzacji zależy w większym stopniu od dyscypliny we wdrażaniu planu niż od samych warunków układu wynegocjowanych z wierzycielami.

Ile kosztuje i ile trwa restrukturyzacja?

Koszty restrukturyzacji zależą od skali problemów firmy oraz wybranego trybu postępowania. Na całkowity koszt składają się przede wszystkim wynagrodzenie doradcy restrukturyzacyjnego, opłaty sądowe oraz ewentualne koszty dodatkowego doradztwa finansowego czy prawnego. 

Czas trwania restrukturyzacji jest równie zróżnicowany. Postępowanie o zatwierdzenie układu, jako najmniej sformalizowane, trwa zwykle najkrócej, bo dłużnik sam decyduje o momencie dokonania obwieszczenia o dniu układowym, a sąd angażuje się dopiero na końcowym etapie. Tu jednak należy zaznaczyć, że o ile samo PZU od obwieszczenia do złożenia wniosku o zatwierdzenie układu trwa cztery miesiące, to już czas rozpoznania tego wniosku przez sąd różni się znacznie w zależności od właściwości miejscowej. Przyspieszone postępowanie układowe jest zaprojektowane tak, żeby zamknąć się w kilku miesiącach od otwarcia, ponieważ zakres spornych wierzytelności jest ograniczony, a negocjacje z wierzycielami z reguły przebiegają sprawniej. Postępowanie układowe i sanacyjne, ze względu na większy zakres zmian i głębsze zaangażowanie sądu, mogą trwać znacznie dłużej, nierzadko przekraczając rok, szczególnie gdy firma wymaga sprzedaży części majątku, renegocjacji wielu umów z kontrahentami lub redukcji zatrudnienia rozłożonej w czasie. Postępowanie sanacyjne wiąże się też z największym wynagrodzeniem doradcy restrukturyzacyjnego pełniącego funkcję zarządcy. Przed złożeniem wniosku do sądu warto uwzględnić ten koszt w całościowym budżecie.

Na ostateczny czas trwania wpływa też liczba wierzycieli biorących udział w postępowaniu oraz to, czy któryś z nich zaskarży decyzje podejmowane w toku procesu. Im więcej podmiotów trzeba przekonać do układu, tym dłużej trwa etap zbierania głosów i tym większe ryzyko, że pojedynczy sprzeciw opóźni całość. Z tego względu doradcy restrukturyzacyjni zwykle rekomendują rozpoczęcie rozmów z największymi wierzycielami jeszcze przed formalnym otwarciem postępowania, żeby zminimalizować ryzyko niespodzianek na etapie głosowania.

Niestety, zbyt często przedsiębiorcy samodzielnie nie kierują się właściwymi kryteriami przy określaniu trybu postępowania. Brak zdiagnozowania rzeczywistej przyczyny niewypłacalności i możliwego lekarstwa skutkuje później ponawianiem restrukturyzacji, wydawaniem ostatecznie kilku

Jakie korzyści i wady ma restrukturyzacja?

Korzyści restrukturyzacji

Restrukturyzacja daje firmie kilka konkretnych korzyści względem alternatywy, jaką jest bierne oczekiwanie na eskalację problemów finansowych. Po pierwsze, zapewnia ochronę przed egzekucją komorniczą, co w wielu przypadkach jest jedynym sposobem na ustabilizowanie sytuacji na tyle, żeby w ogóle rozpocząć negocjacje z wierzycielami. Po drugie, umożliwia dalsze prowadzenie działalności, w przeciwieństwie do upadłości, która prowadzi do jej zakończenia. Po trzecie, w większości trybów pozwala zachować kontrolę nad majątkiem i bieżącym zarządzaniem firmą. Po czwarte, chroni przed wypowiadaniem kluczowych umów niezbędnych do dalszego funkcjonowania, w tym umów najmu, leasingu czy rachunków bankowych. Ostatecznie zaś co do zasady daje możliwość braku regulowania zobowiązań, które wchodzą do układu, porządkuje tym samym strukturę zobowiązań przedsiębiorstwa, umożliwiając wypracowanie nowego, realnego modelu spłaty.

Wady i ryzyka restrukturyzacji

Restrukturyzacja niesie też realne koszty i ryzyka, o których warto mówić wprost. Proces generuje wydatki na doradztwo i obsługę prawną, które nie zawsze zwracają się w krótkim okresie. Redukcja zatrudnienia bywa nieunikniona przy głębszych zmianach, co niesie konsekwencje zarówno dla zwalnianych pracowników, jak i dla morale tych, którzy zostają. Restrukturyzacja wymaga też zaangażowania zarządu przez dłuższy czas, a organizacyjny chaos towarzyszący zmianom często prowadzi do przejściowego spadku efektywności.

Nie bez znaczenia jest też reakcja rynku na samą informację o wszczęciu postępowania. Kontrahenci i klienci, którzy dowiadują się o restrukturyzacji z obwieszczenia w rejestrze, a nie bezpośrednio od firmy, częściej reagują nieufnością i wstrzymują się z nowymi zamówieniami. Dlatego transparentna komunikacja, o której wspominaliśmy przy okazji negocjacji z wierzycielami, dotyczy w równym stopniu relacji z klientami i dostawcami. 

Ewidentnym minusem jest również utrata zdolności finansowej przez czas pozostawania w restrukturyzacji.

Podsumowanie

Restrukturyzacja to nie oznaka porażki, lecz narzędzie, które przy odpowiednim wykorzystaniu daje firmie realną szansę na powrót do stabilnej sytuacji finansowej. Kluczowe jest właściwe rozpoznanie momentu, w którym warto rozpocząć proces, dobór trybu dopasowanego do skali problemów oraz konsekwentne wdrożenie planu, a nie tylko formalne zamknięcie postępowania. Firmy, które podejmują decyzję wcześnie i traktują restrukturyzację jako kompleksowy proces naprawczy, a nie doraźne łatanie budżetu, mają zdecydowanie większe szanse na trwałą poprawę sytuacji. Informacje o toczących się postępowaniach restrukturyzacyjnych można sprawdzić bezpłatnie w Krajowym Rejestrze Zadłużonych.